Talk Talk - Life's What You Make It (magnums extended mix)

 

Leonard Cohen - Always (Official Audio)

 

The Decline of Deviance: Why Creativity Is Stagnating

 

‘Roads’ 2025 – Together For Palestine

 

 

Donate to Together 4 Palestine: https://togetherforpalestine.org/

Προσθήκη [19/09/2025]: US vetoes UN Security Council Gaza ceasefire demand for sixth time

Sophie lies - Ταβάνι

 

 

Sophie lies - ΚΛΩΣΤΕΣ

 

 

Leonard Cohen - Anthem

 

The Zone of Interest is about the danger of ignoring atrocities – including in Gaza

 

Ένα άρθρο της Naomi Klein [από εδώ]

 

If Jonathan Glazer’s brave Oscar acceptance speech made you uncomfortable, that was the point

 

Ιt’s an Oscar tradition: a serious political speech pierces the bubble of glamour and self-congratulation. Warring responses ensue. Some proclaim the speech an example of artists at their culture-shifting best; others an egotistical usurpation of an otherwise celebratory night. Then everyone moves on.

Yet I suspect that the impact of Jonathan Glazer’s time-stopping speech at last Sunday’s Academy Awards will be significantly more lasting, with its meaning and import analyzed for many years to come.

Glazer was accepting the award for best international film for The Zone of Interest, which is inspired by the real life of Rudolf Höss, commandant of the Auschwitz concentration camp. The film follows Höss’s idyllic domestic life with his wife and children, which unfolds in a stately home and garden immediately adjacent to the concentration camp. Glazer has described his characters not as monsters but as “non-thinking, bourgeois, aspirational-careerist horrors”, people who manage to turn profound evil into white noise.

Before Sunday’s ceremony, Zone had already been heralded by several deities of the film world. Alfonso Cuarón, the Oscar-winning director of Roma, called it “probably the most important film of this century”. Steven Spielberg declared it “the best Holocaust movie I’ve witnessed since my own” – a reference to Schindler’s List, which swept the Oscars 30 years ago.

But while Schindler List’s triumph represented a moment of profound validation and unity for the mainstream Jewish community, Zone arrives at a very different juncture. Debates are raging about how the Nazi atrocities should be remembered: should the Holocaust be seen exclusively as a Jewish catastrophe, or something more universal, with greater recognition for all the groups targeted for extermination? Was the Holocaust a unique rupture in European history, or a homecoming of earlier colonial genocides, along with a return of the techniques, logics and bogus race theories they developed and deployed? Does “never again” mean never again to anyone, or never again to the Jews, a pledge for which Israel is imagined as a kind of untouchable guarantee?

These wars over universalism, proprietary trauma, exceptionalism and comparison are at the heart of South Africa’s landmark genocide case against Israel at the international court of justice, and they are also ripping through Jewish communities, congregations and families around the world. In one action-packed minute, and in our moment of stifling self-censorship, Glazer fearlessly took clear positions on each of these controversies.

“All our choices were made to reflect and confront us in the present – not to say, ‘Look what they did then’; rather, ‘Look what we do now,’” Glazer said, quickly dispatching with the notion that comparing present-day horrors to Nazi crimes is inherently minimizing or relativizing, and leaving no doubt that his explicit intention was to draw out continuities between the monstrous past and our monstrous present.

And he went further: “We stand here as men who refute their Jewishness and the Holocaust being hijacked by an occupation which has led to conflict for so many innocent people, whether the victims of 7 October in Israel or the ongoing attack on Gaza.” For Glazer, Israel does not get a pass, nor is it ethical to use intergenerational Jewish trauma from the Holocaust as justification or cover for atrocities committed by the Israeli state today.

Others have made these points before, of course, and many have paid dearly, particularly if they are Palestinian, Arab, or Muslim. Glazer, interestingly, dropped his rhetorical bombs protected by the identity-equivalent of a suit of armor, standing before the glittering crowd as a successful white Jewish man – flanked by two other successful white Jewish men – who had, together, just made a film about the Holocaust. And that phalanx of privilege still didn’t save him from the flood of smears and distortions that misrepresented his words to wrongly claim that he had repudiated his Jewishness, which only served to underline Glazer’s point about those who turn victimhood into a weapon. 

Equally significant was what we might think of as the speech’s meta-context: what preceded it and immediately followed. Those who only watched clips online missed this part of the experience, and that’s too bad. Because as soon as Glazer wrapped up his speech – dedicating the award to Aleksandra Bystroń-Kołodziejczyk, a Polish woman who secretly fed Auschwitz prisoners and fought the Nazis as a member of the Polish underground army – out came actors Ryan Gosling and Emily Blunt. Without so much as a commercial break to allow us to emotionally recover, we were instantly jettisoned into a “Barbenheimer” bit, with Gosling telling Blunt that her film about the invention of a weapon of mass destruction had ridden Barbie’s pink coat tails to box-office success, and Blunt accusing Gosling of painting on his abs.

At first, I feared that this impossible juxtaposition would undercut Glazer’s intervention: how could the mournful and wrenching realities he had just invoked coexist with that kind of California high-school prom energy? Then it hit me: like the fuming defenders of Israel’s “right to defend itself”, the sparkly artifice that encased the speech was also helping to make his point.

“Genocide becomes ambient to their lives”: that is how Glazer has described the atmosphere he attempted to capture in his film, in which his characters attend to their daily dramas – sleepless kids, a hard-to-please mother, casual infidelities – in the shadow of smokestacks belching out human remains. It’s not that these people don’t know that an industrial-scale killing machine whirs just beyond their garden wall. They have simply learned to lead contented lives with ambient genocide.

It is this that feels most contemporary, most of this terrible moment, about Glazer’s staggering film. More than five months into the daily slaughter in Gaza, and with Israel brazenly ignoring the orders of the international court of justice, and western governments gently scolding Israel while shipping it more arms, genocide is becoming ambient once more – at least for those of us fortunate enough to live on the safe sides of the many walls that carve up our world. We face the risk of it grinding on, becoming the soundtrack of modern life. Not even the main event.

Glazer has repeatedly stressed that his film’s subject is not the Holocaust, with its well-known horrors and historical particularities, but something more enduring and pervasive: the human capacity to live with holocausts and other atrocities, to make peace with them, draw benefit from them.

When the film premiered last May, before Hamas’s 7 October attack and before Israel’s unending assault on Gaza, this was a thought experiment that could be contemplated with a degree of intellectual distance. The audience members at the Cannes film festival who gave The Zone of Interest a rapturous six-minute standing ovation likely felt safe toying with Glazer’s challenge. Perhaps some looked out at the azure Mediterranean and considered how they had themselves gotten comfortable with, even uninterested in, news of boats packed with desperate people being left to drown just down the coast. Or maybe they thought about the private jets they had taken to France, and the way flight emissions are entangled in the disappearance of food sources for impoverished people far away, or the extinction of species, or the potential disappearance of entire nations.

Glazer wanted his film to provoke these kinds of uneasy thoughts. He has said that he saw “the darkening world around us, and I had a feeling I had to do something about our similarities to the perpetrators rather than the victims.” He wanted to remind us that annihilation is never as far away as we might think.

But by the time Zone made it into theatres in December, Glazer’s subtle challenge for audiences to contemplate their inner Hösses cut a lot closer to the bone. Most artists try desperately to tap into the zeitgeist, but Zone, whose theatrical release has been muted given the initial response, may well have suffered from something rare in the history of cinema: a surplus of relevance, an oversupply of up-to-the-minuteness.

One of the film’s most memorable scenes comes when a package filled with clothing and lingerie stolen from the camp’s prisoners arrives at the Höss home. The commandant’s wife, Hedwig (played almost too convincingly by Sandra Hüller), decrees that everyone, including the servants, can choose one item. She keeps a fur coat for herself, even trying on the lipstick she finds in a pocket.

It is the intimacy of the entanglements with the dead that are so chilling. And I have no idea how anyone can watch that scene and not think of the Israeli soldiers who have filmed themselves rifling through the lingerie of Palestinians whose homes they are occupying in Gaza, or boasting of stealing shoes and jewelry for their fiances and girlfriends, or taking group selfies with Gaza’s rubble as the backdrop. (One such photo went viral after the writer Benjamin Kunkel added the caption “The Zone of Pinterest”.)

There are so many such echoes that, today, Glazer’s masterpiece feels more like a documentary than a metaphor. It’s almost as if, by filming Zone in the style of a reality show, with hidden cameras throughout the house and garden (Glazer has referred to it as “Big Brother in the Nazi House”), the movie anticipated the first live-streamed genocide, the version filmed by its perpetrators.

Zone offers an extreme portrait of a family whose placid and pretty life flows directly from the machinery devouring human life next door. This is most emphatically not a portrait of people in denial: they know what is happening on the other side of the wall, and even the kids play with scavenged human teeth. The concentration camp and the family home are not separate entities; they are conjoined. The wall of the family’s garden – creating an enclosed space for the children to play, and shade for the pool – is the same wall that, on the other side, encloses the camp.

Everyone I know who has seen the film can think of little but Gaza. To say this is not to claim a one-to-one equation or comparison with Auschwitz. No two genocides are identical: Gaza is not a factory deliberately designed for mass murder, nor are we close to the scale of the Nazi death toll. But the whole reason the postwar edifice of international humanitarian law was erected was so that we would have the tools to collectively identify patterns before history repeats at scale. And some of the patterns – the wall, the ghetto, the mass killing, the repeatedly stated eliminationist intent, the mass starvation, the pillaging, the joyful dehumanization, and the deliberate humiliation – are repeating.

So, too, are the ways that genocide becomes ambient, the way those of us a little further away from the walls can block the images, and tune out the cries, and just … carry on. That’s why the Academy made Glazer’s point for him when it hard-cut to Barbenheimer – itself a trivialization of mass slaughter – without missing a beat. Atrocity is once again becoming ambient. (One might see the entire Oscar spectacle as a kind of live-action extension of The Zone of Interest, a sort of Denialism on Ice.)

What do we do to interrupt the momentum of trivialization and normalization? That is the question so many of us are struggling with right now. My students ask me. I ask my friends and comrades. So many are offering their responses with relentless protests, civil disobedience, “uncommitted” votes, event interruptions, aid convoys to Gaza, fundraising for refugees, works of radical art. But it’s not enough.

And as genocide fades further into the background of our culture, some people grow too desperate for any of these efforts. Watching the Oscars on Sunday, where Glazer was alone among the parade of wealthy and powerful speakers across the podium to so much as mention Gaza, I remembered that exactly two weeks had passed since Aaron Bushnell, a 25-year-old member of the US air force, self-immolated outside the Israeli embassy in Washington.

I don’t want anyone else to deploy that horrifying protest tactic; there has already been far too much death. But we should spend some time sitting with the statement that Bushnell left, words I have come to view as a haunting, contemporary coda to Glazer’s film:

“Many of us like to ask ourselves, ‘What would I do if I was alive during slavery? Or the Jim Crow south? Or apartheid? What would I do if my country was committing genocide?’ The answer is, you’re doing it. Right now.”

 

Cortés - Ελεγεία

Dury Dava - Μετάλλαξη

 

φωτογραφία: Δ.Π.

 

 

 

ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ 

 

                                                                                      Α.Ε., 29-9-2008

Μάζεψε τώρα τα σκυλιά σου Κυνηγέ

‒ Πάτερ, τη μουσική σου δεν θα συναντήσω

σημαία στον άνεμο τα κόκαλα θα στήσω

μάζεψε τώρα τα σκυλιά σου Κυνηγέ

μάζεψε, δόξα, τα τσιράκια σου και φύγε

φτωχέ ψαρά του νοήματος

                          σύρε τα δίχτυα σου αδειανά

πάντα θα σου διαφεύγει

το αγκάθι εκείνο μες στο αίμα

                         που όλο θύελλες ξυπνά

κι αγάπη

‒ μάζεψε τώρα τα σκυλιά σου Κυνηγέ

ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ

τα κόκαλά μου δεν θα βρεις αθανασία.

                                                            ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΥΚΙΑΡΔΟΠΟΥΛΟΣ

mail

Hey ........................

how are you doing? 

This is a selection of 20 films (10 from 20th century and 10 from this one). I hope you will watch and enjoy some of them.

20th Century

1. Citizen Kane (1941) by Orson Welles

2. L' Avventura (1960) by Michelangelo Antonioni

3. 8 1/2 (1963) by Federico Fellini

4. Andrei Rublev (1966) by Andrei Tarkovsky

5. Playtime (1967) by Jacques Tati

6. 2001: A Space Odyssey (1968) by Stanley Kubrick

7. Apocalypse Now (1979) by Francis Ford Coppola

8. Fanny and Alexander (1982) by Ingmar Bergman

9. Dreams (1990) by Akira Kurosawa

10. Three colors: Red (1994) by Krzysztof Kieslowski

New Century

1. In the Mood for Love (2000) by Wong Kar-Wai

2. Yi Yi  (2000) by Edward Yang

3. Mulholland Drive (2001) by David Lynch

4. There Will Be Blood (2007) by Paul Thomas Anderson

5. The White Ribbon (2009) by Michael Haneke

6. Under the Skin (2013) by Jonathan Glazer

7. Arrival (2016) by Denis Villeneuve

8. Toni Erdmann (2016) by Maren Ade

9. Zama (2017) by Lucrecia Martel

10. Roma (2018) by Alfonso Cuaron

Please have in mind that most of the above films are considered 'difficult'. One will not really grasp and enjoy them unless she/he is willing to dive fully into them and 'make the journey'.

In my opinion all of them are cinematic masterpieces :)

Take care,

O.K.

Περί Ποιήσεως - ραδιοφωνική συνέντευξη του Τζιουζέπε Ουνγκαρέτι [1950]

Θα θέλατε να μας πείτε, αγαπητέ Ουνγκαρέτι, την άποψή σας σχετικά με τους συγγραφείς που υποστηρίζουν ότι είναι απόλυτη ανάγκη να επιτευχθεί ισορροπία ανάμεσα στην καλλιτεχνική έκφραση και την κοινωνική δραστηριότητα;

Δεν είναι τα εξωτερικά γεγονότα που κάνουν τον συγγραφέα: είναι ο συγγραφέας αντιθέτως εκείνος που μέσα από το έργο του κρίνει τα γεγονότα αυτά, τα οποία, αν είναι όντως πραγματικός συγγραφέας, δεν θα μπορέσουν ποτέ να τον καθορίσουν. Ασφαλώς, από τη φύση των πραγμάτων, τόσο ο συγγραφέας όσο και κάθε άλλος άνθρωπος δεν βρίσκεται εκτός ιστορίας, αλλά αποτελεί μέρος της∙ αν όμως δεν καταφέρει να εκφράσει στο έργο του την ιστορία και να της προσδώσει το προσωπικό του στίγμα, ανήκει στους ήσσονες συγγραφείς, και η ιστορία θα τον αγνοήσει.

Ο συγγραφέας, ο ποιητής, είναι, κατά τη γνώμη μου, πάντα στρατευμένος − στρατευμένος στην προσπάθεια να ξαναβρεί ο άνθρωπος τα νάματα της ηθικής ζωής που οι οποιεσδήποτε κοινωνικές δομές έχουν πάντα την τάση να μιαίνουν και να αποξηραίνουν. 

Πώς γίνεται συγκεκριμένο το μήνυμα του συγγραφέα; Με την ερμηνεία και τη μετάπλαση του ανθρώπινου πόνου σε ποιητική εικόνα ή μήπως με τη συμμετοχή του στον κοινωνικό αγώνα ως ανθρώπου ανάμεσα σε ανθρώπους;

Κατά πρώτο λόγο, και αποσαφηνίζω τα όσα έλεγα στο τέλος της προηγούμενης απάντησής μου, αν και πράγματι ο ποιητής βρίσκεται μέσα στην ιστορία, δεν είναι δυνατό ωστόσο να μην αντιληφθεί τον ανθρώπινο πόνο που τον περιβάλλει −μέσα από δρόμους δικούς του που κανείς δεν μπορεί να του υπαγορεύσει−, και έτσι να οδηγηθεί στο να προσδώσει στην καλλιτεχνική δραστηριότητά του μια έννοια απελευθέρωσης που χαρακτηρίζει την ίδια τη φύση της ποίησης.

Επί τη ευκαιρία, θα ήθελα να παραθέσω το ωραιότερο ασφαλώς απόσπασμα του Διαλόγου ανάμεσα στον «Τίμανδρο και τον Ελέανδρο»[1] του Λεοπάρντι. Είναι μία από τις πιο βαθυστόχαστες σκέψεις του κορυφαίου ποιητή. Ο Λεοπάρντι λέει δια στόματος Ελεάνδρου σ’ ένα ορισμένο σημείο: «Αν κάποιο ηθοπλαστικό βιβλίο μπορεί να σταθεί ωφέλιμο, νομίζω πως κατά κύριο λόγο θα ήσαν ωφέλιμα τα ποιητικά βιβλία: λέω ποιητικά χρησιμοποιώντας τη λέξη με την ευρεία έννοια: εκείνα δηλαδή που έχουν ως σκοπό να διεγείρουν τη φαντασία∙ και εννοώ τόσο με τον πεζό λόγο όσο και με στίχους. Ελάχιστα λοιπόν εκτιμώ το ποίημα εκείνο που, σαν ο αναγνώστης το διαβάσει κι αρχίσει να στοχάζεται, δεν θα δημιουργήσει στην ψυχή του ένα τόσο ευγενικό αίσθημα, το οποίο, για μισή ώρα τουλάχιστον, θα τον εμποδίσει να κάνει μια ευτελή σκέψη ή μια ανάξια πράξη». Η σκέψη τούτη του Λεοπάρντι καθιστά σαφέστατο το τι εννοώ με τη λέξη απελευθέρωση.

Η απάντηση στο δεύτερο σκέλος της ερώτησής σας, αν δηλαδή ο συγγραφέας πρέπει να μάχεται ή να ασκεί πολεμική, εμπεριέχεται σε όσα έχουν ήδη ειπωθεί. Πράγματι, έργο του συγγραφέα δεν είναι να κάνει προπαγάνδα, παρά μονάχα να εκφράσει αυτό που γεννιέται μέσα του.

Ποιος είναι λοιπόν ο ορισμός σας για την ποίηση;

Δεν ξέρω αν μπορεί να υπάρξει ορισμός της ποίησης. Προσωπικά πιστεύω και πρεσβεύω πως, αντιθέτως, η ποίηση δεν ορίζεται και πως εμφανίζεται στο λόγο μας ως ό,τι μας είναι πιο αγαπητό, ό,τι περισσότερο μας αναστάτωσε, και συντάραξε τα αισθήματά μας και τις σκέψεις μας, ό,τι βαθύτερα ανήκει στην ίδια την αιτία της ύπαρξής μας ή φανερώνεται στην πιο ανθρώπινη αλήθεια του∙ αλλά με μια ψυχική δόνηση που μοιάζει να ξεπερνά την ανθρώπινη δύναμη, και η οποία δεν αποτελεί κατάκτηση ούτε της παράδοσης ούτε της μελέτης, μολονότι τρέφεται αδιάκοπα και από τη μία και από την άλλη. Η ποίηση λοιπόν είναι −και ως τέτοια άλλωστε εκλαμβάνεται− ένα δώρο, ή μάλλον πρόκειται για τον καρπό μιας ευνοϊκής στιγμής, για την έλευση όμως της οποίας είναι απαραίτητη μια υπομονετική κι απεγνωσμένη αποζήτηση, ιδιαίτερα μάλιστα στις γλώσσες των παλαιών πολιτισμών. Άρα οι τρόποι της ποίησης είναι ατελεύτητοι, τόσοι ακριβώς όσοι και οι ποιητές του παρελθόντος του παρόντος και του μέλλοντος.

Από τις πρώτες μου εμπειρίες, που αποκόμισα μέσα στην τραγικότητα των χαρακωμάτων, όταν μπροστά στο θάνατο δεν ήταν άλλο να σκεφθείς παρά η αλήθεια της ζωής, κατανόησα τα ζητήματα αυτά καλά, και προσπάθησα στις έρευνες και αναζητήσεις μου στο χώρο της ποίησης να διδάξω πως κάθε ποιητής πρέπει να εκφράσει ελεύθερα την ιδιαιτερότητά του, πρέπει όμως ταυτόχρονα να μην ξεχνά πως κάθε ποίηση, για να είναι όντως ποίηση, οφείλει να διαθέτει και ορισμένα στοιχεία ανωνυμίας ώστε να μη φαντάζει ποτέ ξένη στα μάτια ενός ανθρώπου. Κάθε αληθινή ποίηση επιλύει θαυμαστά την αντίφαση του να είναι ξεχωριστή, μοναδική και συνάμα ανώνυμη, παγκόσμια.

Προς ποια κατεύθυνση, κατά τη γνώμη σας, στρέφεται σήμερα η ποίηση;

Πιστεύω πως σήμερα η ποίηση ακολουθεί παντού την ίδια εξελικτική πορεία. Κάθε γλώσσα πρέπει ωστόσο να σέβεται το ιδιαίτερο πνεύμα της. Για ν’ αποκτήσει κάποια διάρκεια, ας το επαναλάβουμε, κάθε ποίηση πρέπει να ξεχυθεί μες στο μυστήριο της ύπαρξης, να καταστεί νέα, παγκόσμια, αυθεντική, ν’ ανακτήσει την ελευθερία της πέρα από τις συνθήκες του χρόνου και του χώρου – αν και δεν είναι δυνατόν ν’ αγνοηθεί το γεγονός πως ο άνθρωπος βρίσκεται βουτηγμένος μες στην ιστορία και ότι, κατά συνέπεια, η γλώσσα καθρεφτίζει μια ιστορική εξέλιξη που δεν μπορεί ν’ ανακοπεί, η οποία υπάρχει στο αίμα και στη συνείδησή μας μέσα στη συνεχή κινητικότητά της και τη σταθερή ποικιλομορφία της.

Η ποίηση εμπεριέχει λοιπόν μια επαναστατική αξία;

Κάθε καινούριο έργο, αν όντως έχει αξία, φέρνει στο κόσμο επανάσταση. Το έργο τούτο, καθώς έρχεται στο φως, εμπεριέχει και μία πλευρά σκοτεινή, η οποία δεν γίνεται ποτέ αμέσως αντιληπτή από το κοινό – που αρχίζει να το προσεγγίζει όταν ο θρύλος που δημιουργείται και τα σχόλια που το φωτίζουν το έχουν πλέον καταστήσει οικείο. Κάθε καινούργιο έργο έχει ανάγκη από τη διδαχή, τη διάδοση, το μυθικό φωτοστέφανο. Θα ήταν ωστόσο παράλογο να μην προσπαθεί ένας γνήσιος καλλιτέχνης να γίνει αμέσως κατανοητός από το μεγαλύτερο μέρος του κοινού. Θα ήταν παράλογο να γράφει κανείς χωρίς να λαμβάνει υπόψη του τον αναγνώστη, το μεγαλύτερο μέρος των αναγνωστών. Δεν υπήρξε ποτέ διαζύγιο ανάμεσα στο κοινό και στον καλλιτέχνη. Οι δυσκολίες είναι άλλου τύπου.

Ποια είναι λοιπόν, για να καταλήξουμε, η αδιάκοπη προσπάθεια της ποίησης;

Η ποίηση επιβεβαιώνει πάντα −τούτη ακριβώς είναι η αποστολή της− την ακεραιότητα, την αυτονομία, την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Εάν μια μέρα κατόρθωνε να κερδίσει τη μάχη, αν τελικά κατάφερνε να σώσει την ανθρώπινη ψυχή, αν κάποια μέρα σ’ έναν κόσμο με ενιαία πίστη, τα πρωτεία του πνεύματος γίνονταν απ’ όλους αποδεκτά ως θεμελιώδης κανόνας κάθε κοινωνίας, η ποίηση θα είχε κερδίσει τη μάχη και οι ηθικού τύπου δυσκολίες, που διαίρεσαν πάντα με τραγικό τρόπο την ανθρωπότητα, θα είχαν τελικά υπερνικηθεί.

Μετάφραση: Βασιλεία Ανδρεάδου

Από το βιβλίο «Κείμενα για την Ποίηση» του Τζιουζέπε Ουνγκαρέτι, εκδόσεις Σοκόλη, 2007

---

[1] «Dialogo di Timandro e di Eleandro»: Ανήκει στα Operette Morali που γράφτηκαν το 1820 και πρωτοδημοσιεύτηκαν στο Μιλάνο το 1827. Το πρότυπο των διαλόγων του Λεοπάρντι είναι οι διάλογοι του Λουκιανού.

---