Στον Μάριο από την παρέα του ΗΣΑΠ
Δεν έχω καμία διάθεση να γράψω εκείνο το κείμενο. Διαφορετικά διατυπωμένο: δεν έχω καμία διάθεση να απευθυνθώ σε και να «συνομιλήσω» με όσους παραμένουν ακόμα μέλη, φίλοι ή υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ (όπως κι αν λέγεται...) και του ΚΚΕ.
Για δική μου χρήση και μόνο θα διατυπώσω, ωστόσο, -κωδικοποιημένα- τρεις θέσεις:
α. Ό,τι είχε απομείνει ακόμη να λογίζεται ως Αριστερά στην Ελλάδα τελείωσε ουσιαστικά όταν την περίοδο 2010-2015 το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκαν να φτάσουν σε μια συμφωνία συνεργασίας επάνω σε ένα κοινό πρόγραμμα αρχών και στόχων. Για όσους δεν ήμασταν διατεθειμένοι να αναμένουμε την Δευτέρα Παρουσία, το να παίξουμε το «χαρτί Σύριζα» από τον Μάιο του '12 και να δούμε τί θα συμβεί, φάνταζε μονόδρομος. Εκεί, ναι, εμφιλοχώρησε ένα ίχνος ελπίδας ακριβώς επειδή υπήρξε μία συστράτευση του συνόλου σχεδόν των δημοκρατικών πολιτών της χώρας με όλη τη ζεστασιά που απέρρεε από τούτο. Προσοχή όμως: η ζεστασιά βιώθηκε σε μεγάλο βαθμό διαδικτυακά (δίχως να παραγνωρίζουμε τις ανθρώπινες σχέσεις που αναπτύχθηκαν στις γειτονιές στο πλαίσιο των ποικίλων συνελεύσεων, μορφών εθελοντισμού, δράσεων κτλ.). Κι εγώ επέτρεψα στον εαυτό μου να ξεχάσει εκείνο που είχε πει ο σοφός 19χρονος που υπήρξα: «Εάν κάποτε ψηφίσω, θα ψηφίσω Συνασπισμό... Κι αυτό θα σημαίνει ότι όλα τέλειωσαν».
Από τον Μάιο του '12 έως και τον Ιανουάριο του '15 ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ (δηλαδή Συνασπισμό). Κι όλα τέλειωσαν.
β. Ο κύκλος έκλεισε με την παραίτηση Τσίπρα έπειτα από τις εκλογές του Ιουνίου του '23. Αυτό «μεταφράζεται» ως εξής: ήπιαμε όλο το πικρό ποτήρι ως τον πάτο. Η Γ΄ ελληνική δημοκρατία είναι οριστικά και αμετάκλητα τελειωμένη. Απλώς κανένας δεν την έχει ενημερώσει ακόμα...
γ. Όποιες δημοκρατικές δυνάμεις (δηλαδή πολίτες) εξακολουθούν να υπάρχουν σε αυτόν τον τόπο ήρθε η ώρα να γνωριστούν, να συνδεθούν και να αγωνιστούν.
Όλα τέλειωσαν λοιπόν; Ναι, όλα αρχίζουν πάλι